Blog, Internet, Technologia

„Jest taka akcja, żeby dać piątaka”.^[1] A dokładniej ujawnić pięć nieznanych szerszemu ogółowi informacji o sobie. Zostałem ustrzelony przez Piotra więc chcąc-nie-chcąc trzeba się podporządkować woli blogosfery (trudne słowo).

Postanowiłem napisać piątkę w konwencji „moje pierwsze”.

1. Pierwszą naukę czytania miałem już w wieku czterech lat dzięki mojemu Dziadkowi i plastikowym literkom, takim jak te:
   

   Plastikowe literki

   
   Dzięki temu czytanie od początku szkoły szło mi z łatwością i w podstawówce pochłaniałem książki w zawrotnym tempie (z wyjątkiem lektur, brrr…).
2. Pierwszy komputer z jakim miałem do czynienia to Unipolbrit 2086, ciekawe ustrojstwo bazujące na Timeksie 2068 i składane w gdańskim Unimorze. Maszyna ta, sztuk jeden, była zakupiona przez jedno z przedsiębiorstw dla mojej szkoły podstawowej w Kurzętniku około 1987 roku, kiedy to byłem w piątej klasie. W porywach dwudziestu zapaleńców znęcało się nad nią w soboty na kółkach komputerowych. Głównie polegało to na graniu, ale trochę też programowaliśmy w BASIC-u. Od Decathlona pościerały się napisy na 'O' i 'P'. Pozdrowienia dla pana Ronkiewicza za to, że mu się chciało to prowadzić.
   

   Unipolbrit 2086 [2]

   
   
3. Pierwsze kolonie zaliczyłem dość późno, chyba w piątej klasie. Spędziłem trzy tygodnie w stolycy; mieszkaliśmy w takiej szkole na Saskiej Kępie. Fajna okolica dzięki licznym ambasadom, co za czasów PRL-u zawsze podniecało jako kawałek odległego, zakazanego świata.
4. Pierwszy poważniejszy program napisałem na Commodore 64 czyli popularnej komodzie, moim drugim kompie (wcześniej był ZX Spectrum+, ale relatywnie krótko). Program nazwałem „RIPLEY” i służył do odtwarzania muzyki, głównie wycinanych z gier i dem. Należy pamiętać, że w świecie ośmiobitowców nie było właściwie ustalonego formatu zapisu muzyki, istniało wiele niekompatybilnych programów do jej tworzenia. Muzyka była zwykle przechowywana w zestawie z programikiem do jej odtwarzania. Problem polegał na tym, że aby odpalić ten odtwarzacz trzeba było napisać jeszcze parę linijek w asemblerze i pamiętać kilka parametrów liczbowych. Zbierając swoją kolekcję zapisałem tymi danymi parę kartek w zeszycie. Było to wyjątkowo wnerwiające, więc postanowiłem napisać sobie wygodniejszy odtwarzacz, który by pamiętał dane liczbowe za mnie. Dodatkowe metadane, np. tytuł utworu były dołączane na końcu pliku binarnego z muzyką, w wymyślonym ad hoc formacie. Program pisałem w asemblerze MOS 6510, choć prototyp menu najpierw zrobiłem w BASIC-u (było jednak bardzo wolne). Oczywiście odtwarzacz musiał być jak najmniejszy aby zostawić miejsce w pamięci dla samych muzyczek, więc ostro optymalizowałem kod i korzystałem z gotowych procedur w ROM-ie. Całość zajmowała tylko 4KB w pamięci mimo niezłej funkcjonalności, np. obsługi stacji dysków. Programowałem przy użyciu genialnego Turbo Assemblera. Chciałem nawet program wypuścić do szerszej publiki, ale mieszkając w małej miejscowości praktycznie nie było takiej możliwości. Zresztą era C64 dobiegała już niestety końca… Mój ulubiony utwór to muzyka z pierwszej mapy The Last Ninja autorstwa Bena Daglisha i Anthony Leesa, można posłuchać i pooglądać na YouTube, a potem porównać z wykonaniem orkiestry symfonicznej z Malmö.
   

   C64C [3]

   
   
5. Pierwszy post Usenetowy, to wg archiwum Google takie cudo z 4 grudnia 1996 (no, ilu moich czytelników korzystało wtedy z Internetu?): msgid:199612041245.NAA21604@polonez.man.lodz.pl. Wybaczcie idiotyczny ton posta, gościu pytał coś w deseń „podajcie ciekawe adresy internetowe” :)

Nie mam kolejnej piątki do nominowania, więc niech będzie tylko jeden: Tomasz Rychlicki.

[1] cytat z filmu Chłopaki nie płaczą,
[2] Unipolbrit 2086, Wikipedia,
[3] C64C, Wikipedia.